اهمیت و سرگذشت گردشگری سلامت درجهان

اهمیت و سرگذشت گردشگری سلامت درجهان

اهمیت و سرگذشت گردشگری سلامت درجهان

۱ آبان ۱۳۹۷ مدیریت گردشگری سلامت ، مقالات

اهمیت و سرگذشت گردشگری سلامت درجهان

گردشگری سلامت علی طب: ارمغان آور  زیبایی جوانی سلامتی

علی طب با مدیریت و همکاری متخصصین مجرب در زمینه های گردشگری و عرصه سلامت و درمان و واحد انفورمانتیک IT یکی از بزرگترین ارائه دهندگان خدمات گردشگری سلامت و توریست درمانی در ایران می باشد.

گردشگری سلامت یکی از قدیمی‌ترین اشکال گردشگری است. تمدن‌های باستانی از ۵۰۰۰-۱۰۰۰ سال قبل از میلاد، بسیاری از روش‌های درمانی را به‌کار می‌گرفتند که امروزه در چشمه‌های آب گرم می‌توان یافت.

رومی‌ها نیز که فن معالجه با آب را از یونانیان به ارث برده بودند اولین چشمه‌های آب گرم را در اروپا تأسیس کردند. یهودی‌ها با شنا کردن در دریای مردگان غسل آیینی را به جا می‌آوردند؛ امپراتوری عثمانی حمام‌های ترکی ساخت؛ در قرن ۱۸ میلادی اولین شیوه‌های معالجه با آب دریا  (بازدید از تفریحگاه‌های دریایی) ظهور کردند.

اولین تفریحگاه‌های چشمه‌های آب گرم در اوایل قرن ۱۹ میلادی در آمریکا شروع به فعالیت نمودند.

این نوع گردشگری در نیمه دوم قرن بیستم رشد قابل ملاحظه‌ای داشته که این رشد را می‌توان در گسترش و افزایش هتل‌ها و مراکز تندرستی و چشمه‌های آب گرم مشاهده کرد (اسمیت و همکارانش، ۱۳۹۲).
گردشگری سلامت در سال‌های اخیر رشد محسوسی داشته است که تکثیر و فزونی یافتن چشمه‌های آب گرم، هتل‌های تندرستی و مراکز آسودن  (برای مراقبه، یوگا، مدیریت استرس، و…) گواه این امر است.

تغییر در تعاریف سلامتی و اتخاذ رویکردهای فعال‌تر نیز به این رشد کمک کرده است (مردم خواهان بهبود سبک زندگی خود هستند تا دوران پیری سالم‌تری داشته باشند). معتبرترین تعریف از سلامتی را سازمان جهانی بهداشت  (۱۹۴۸) ارائه کرده است:

“سلامتی، رفاه کامل جسمی، روانی و اجتماعی است و تنها نبود بیماری یا ناتوانی نیست”.

گردشگری سلامت یکی از قدیمی‌ترین اشکال گردشگری است. تمدن‌های باستانی از 5000-1000 سال قبل از میلاد، بسیاری از روش‌های درمانی را به‌کار می‌گرفتند که امروزه در چشمه‌های آب گرم می‌توان یافت-گردشگری سلامت علی طب

سلامتی، وضعیتی فراتر از نبود مریضی است، یعنی علاوه بر جسم با عواطف، تفکرات و احساسات افراد نیز ارتباط دارد. مفهوم تندرستی به این ایده حتی وسعت بیشتری می‌بخشد.

آن دسته از گردشگرانی که مریض نیستند و نیازی به معالجه و درمان ندارند نیز تعطیلاتی را به هدف تندرستی انتخاب می‌کنند. تندرستی بر طبق تعریف موسسه ملی تندرستی  “فرایند فعال آگاه شدن و تصمیم‌گیری برای داشتن زندگی‌ای موفق‌تر است”.

بسیاری عقیده دارند که تندرستی باعث ایجاد هماهنگی و تعادل در سلامت روانی، جسمی، معنوی یا به‌طور کلی سلامت زیستی فرد می‌شود. افزايش علاقه به تندرستي عمدتاً ريشه در زندگي در حال تغيير انسان دارد و ارتباط زيادي با معالجه‌ي يك بيماري خاص ندارد. در مقابل، گردشگری درمانی با شرایط جسمی و بیماری ارتباط دارد و شامل تجدید قوا یا گذران دوران نقاهت در چشمه‌های درمانی و یا حتی جراحی می‌شود.

این نوع گردشگری را می‌توان بر روی یک پیوستار قرار داد. در یک سر آن گردشگری تندرستی قرار دارد که با زندگی معنوی مردم ارتباط دارد و در سر دیگر گردشگری پزشکی است که تمرکزش اساسا بر جسم و مداوای آن است.

با این حال، هر روز بازدیدکنندگان بیشتری به ایجاد تعادل در جسم، ذهن و روح خود علاقه‌مند می‌شوند و بسیاری از چشمه‌ها و تفریحگاه‌ها، در حال عرضه فعالیت‌های متنوع گردشگری سلامت و درمان هستند.

از این رو و با توجه به آمارهای پیش¬رو به نظر می¬رسد که توجه به این بخش از صنعت گردشگری حائز اهمیت فراوانی برای بسیاری از کشورهای صاحب منابع باشد.

همانطور آمار نشان می¬دهد تنها در بخش گردشگری پزشکی هرساله حدود ۱۱ میلیون بیمار بین‌المللی به قصد مراجعه به مراکز و کلینیک‌های پزشکی و درمانی کشورهای دیگر از مرزهای کشور خود خارج می‌شوند.

گونه‌شناسی گردشگری سلامت

محققان و سازمان¬های مختلف هر یک بنا به نیاز  و درک خود از این صنعت مدل و طبقه¬بندی مختلفی از گردشگری سلامت ارائه کرده¬اند که البته در برخی جزئیات با یکدیگر تفاوت دارند

. برای نمونه کوکران  (۲۰۰۸) گردشگری سلامت را به قرار زیر به سه بخش عمده تندرستی، درمانی و پزشکی تقسیم کرد:
•    تندرستی: مسافرت به دهکده های سلامت و مناطق دارای چشمه های آب معدنی و آب گرم برای رهايی از تنش های زندگی روزمره و تجديد قوا بدون مداخله و نظارت پزشکی و در مواردی که گردشگر بيماری جسمی مشخصی نداشته باشد را گردشگری تندرستی گويند.
•    علاجی : مسافرت به منظور استفاده از منابع درمانی طبيعی(آب های معدنی، نمک، لجن و غيره) جهت درمان برخی بيماری ها يا گذران دوران نقاهت تحت نظارت و مداخله پزشکی را گردشگری درمانی گويند.
•     پزشکی: مسافرت به منظور درمان بيماری های جسمی يا انجام نوعی از عمل های جراحی تحت نظارت پزشکان در بيمارستان ها و مراکز درمانی را گردشگری پزشکی گويند. در اين نوع از گردشگری سلامت، بيمار ممکن است پس از درمان و معالجه نيازمند استفاده از فضاها و خدمات گردشگری درمانی(مانند اسپاها) باشد.

کشور استرالیا نیز طبقه¬بندی از گردشگری سلامت در کشور خود ارائه داده است که نگاه  و تفحص در آن خالی از لطف نیست. در این طبقه¬بندی گردشگری سلامت جزیی از گردشگری با علایق ویژه بوده و یک بازار دنج در صنعت گردشگری محسوب می‌شود.

گردشگری سلامت یکی از قدیمی‌ترین اشکال گردشگری است. تمدن‌های باستانی از 5000-1000 سال قبل از میلاد، بسیاری از روش‌های درمانی را به‌کار می‌گرفتند که امروزه در چشمه‌های آب گرم می‌توان یافت-گردشگری سلامت علی طب

 صنعت گردشگری در پنج دهه گذشته به یک صنعت جهانی، بسیار رو به رشد و پویا مبدل گشته است.

علل اصلی این رشد را باید در عواملی از قبیل: افزایش ثروت و درآمد ملی، بهبود سیستم حمل‌و‌نقل، تغییر شیوه زندگی و ارزشهای مصرف‌کننده‌گان، افزایش زمان فراغت، جهانی‌شدن و فضای باز بین‌المللی، رویدادهای ویژه، افزایش سطح آموزش، پیشرفت تکنولوژی اطلاعات و ارتباطات، بازاریابی مقصدهای گردشگری، بهبود زیرساختهای گردشگری دانست.
گردشگری ارتباط قابل ملاحظه‌ای با اقتصاد و GDP کشورها به ویژه در اقتصادهای در حال توسعه دارد، بر اساس آمار UNWTO (2015) صنعت گردشگری ۱٫۵ تریلیون دلار درآمد صادراتی در سطح بین‌المللی  داشته است.

گردشگری ۹ درصد تولید ناخالص داخلی (GDP) جهانی و ۸ درصد اشتغال در جهان را از آن خود کرده است.

گردشگری به عنوان یک پدیده‌ی اجتماعی-اقتصادی گردشگری به عنوان یکی از مهمترین محرک‌های توسعه‌ی اجتماعی-اقتصادی در سطح بین‌المللی مطرح است.

امروز حجم تجارت گردشگری برابر و یا حتی بیشتر از صادرات نفت، محصولات غذایی و اتومبیل است. گردشگری امروزه به یکی از بازیگران اصلی در تجارت بین‌الملل تبدیل شده است و در آن واحد یکی از مهمترین منبع درآمدی برای کشورهای در حال توسعه است.

کشورها و مقصدهای مختلف گردشگری برای بالا بردن سهم خود از درآمدهای گردشگری بین‌المللی به شدت با هم در رقابت هستند.

در این میان بین گردشگری سلامت با سهمی در حدود یک سوم درآمد‌های حاصل از گردشگری یکی از بخش‌های بسیار مهم صنعت گردشگری محسوب می‌شود که بخش گردشگری پزشکی آن با رشدی سالانه ۹ درصد که پیشبینی می‌شود تا سال ۲۰۱۷ به رشد ۲۰ درصد در سال برسد پررشدترین سِگمِنت‌ صنعت گردشگری است که مقصدهای زیادی در حال رقابت در این بخش از بازار جهانی گردشگری هستند.

تاثیرات اقتصادی گردشگری بر اقتصاد ایران

بر طبق شورای جهانی گردشگری و سفر (WTTC) (2014) در سال ۲۰۱۴ تاثیر مستقیم گردشگری و سفر بر اقتصاد ایران ۲۳۷،۱۲۱ میلیارد ریال (۲٫۳ درصد کل GDP) بوده است. و در سال ۲۰۱۵ با رشد ۶٫۶ درصدی همراه بوده است.

تاثیر کلی گردشگری و سفر بر GDP ایران ۶۵۱،۵۱۱ میلیارد ریال در سال ۲۰۱۴ است. اشتغال مستقیم ناشی از گردشگری و سفر برای سال ۲۰۱۴ در ایران ۴۱۳،۰۰۰ شغل بوده است (۱٫۸ کل اشتغال کشور).

که این روند در سال ۲۰۱۵ یک افزایش رشد ۴٫۴ درصد داشته است. کل اشتغال ناشی از گردشگری ۱،۲۲۳،۵۰۰  شغل در سال ۲۰۱۴ بوده.

برای این که ایران به چشم‌انداز توسعه‌ی گردشگری در افق ۱۴۰۴ برسد باید هر ساله به سرمایه‌گذاری خود در حوزه‌ی گردشگری بیفزاید.

منبع: انجمن بین‌المللی خدمات سلامت

آبان
۱