جراحی برداشت اسکار

اولین مراجعه بعد از عمل به پزشک ندارد
مدت زمان اقامت در بیمارستان ندارد
مدت زمان عمل بسته به نوع اسکار
مدت دوران نقاهت 1-2 هفته
استفاده از داروی بیهوشی ندارد

جراحی برداشت اسکار

اسکار یا جوشگاه به دنبال بهبود زخم ایجادشده و یا گاهی نتیجه غیرقابل گریز جراحی‌ها هستند. اسکار ممکن است برجسته، فرورفته یا به شکل کشیدگی پوست باشد. رنگ اسکار ممکن است روشن‌تر یا تیره‌تر از زمینه یا قرمز باشد. برخی اسکارها نیز به سبب خارش، آزاردهنده هستند.

روی پوست انسان چین و شکنج‌هایی وجود دارد. اگر زخم در راستای این چین‌ها باشد، در جهت بافت پوست جوش می‌خورد و اسکار زیاد قابل دیدن نخواهد بود.

در صدمات ناخواسته و برخی عمل‌های جراحی پزشکی، برش یا پارگی در جهت چین‌های پوستی نبوده و بافت جوش‌گاه قابل رویت است.

جراحی یکی از روش‌های ازبین‌بردن اسکار است. در جراحی برداشت اسکار، اسکار قبلی را با برش‌هایی در جهت چین و شکنج‌های پوست برمی‌داریم. در نتیجه اسکار جدید پنهان می‌ماند.

در اغلب موارد اولین دلیل جراحی تمایل بیمار برای بهبود ظاهر آن است. برخی اسکارها با کم کردن محدوده حرکتی مفاصل، به آن‌ها آسیب می‌زنند. اسکارهای سر و گردن نیز، بیش از همه بیماران را آزار می‌دهند. اما فقط انجام عمل جراحی برداشت اسکار کافی نیست و بهترین نتیجه با همکاری طولانی مدت بیمار و پزشک حاصل خواهد شد.

اقدامات لازم برای انجام موفقیت آمیز این عمل

قبل از عمل

زمان مناسب برای جراحی:
زمان برداشتن اسکار چه به روش جراحی و چه به روش غیر جراحی، به عوامل مختلفی بستگی دارد مثل محل زخم، نرمی بافت و نهایتا آمادگی روانی بیمار. معمولا زمانی حدود 6 تا 18 ماه از جراحت اولیه، زمان مناسب برای جراح است. اما به طور کلی باید این تصمیم با توجه به شرایط و فرد به فرد گرفته شود.

عوامل موفقیت جراحی:
پیش از جراحی باید مصرف موادی مثل سیگار، ویتامین E، داروهای غیر استروئیدی ضد التهاب و ایزوترتینوئین باید قطع شود و در صورت ادامه مصرف بیمار باید متوجه باشد که بهترین نتیجه را نخواهد گرفت. کنترل دیابت در بهبود زخم پس از جراحی بسیار موثر خواهد بود همچنین بهبود وضع تغذیه کمک زیادی به نتیجه جراحی می‌کند.
اسکارهای برجسته و کلوئیدی بیشتر دارای خطر عود هستند. همچنین جراحی اسکارهایی که در معرض کشش به دلیل از بین رفتن بافت نرم هستند زیبایی کمتری دربرخواهد داشت.

نحوه انجام عمل

برش‌ها و روش ‌های مختلفی برای این جراحی وجود دارد مثل برش مخروطی، خط Z، M، W و برش‌های خاص جغرافیایی. در اسکارهایی که ارتفاع بیشتری نسبت به بافت اطراف دارند باید اسکار را تراشید تا همسطح اطراف شوند و نهایتا با پاسمان فشاری از عود اسکار جلوگیری می‌شود.
اگر بعد از برداشت بافت اسکار، بافت کافی برای به هم رساندن طرفین زخم وجود نداشته باشد، جراح می‌تواند از پیوند پوست با یا بدون بافت‌های زیرین استفاده کند. این پیوندها ممکن است بافت‌های طبیعی بدن بیمار یا سایرین یا بافت‌های مصنوعی باشند.

بستن‌ زخم:
بستن زخم‌ها اکثرا با بخیه انجام می‌شود. شکل بخیه زدن زخم می‌تواند با توجه به محل و نوع زخم متفاوت باشد اما لایه سطحی و در معرض دید معمولا با بخیه‌های زیر پوستی و قابل جذب بسته می‌شود تا کمترین اثر را در زیبایی زخم داشته باشند.

بعد از عمل

سعی کنید زخم نهایی در معرض نیروهای کششی یا مالشی نباشد. برای بهبود زخم، مراقبت هایی مثل پیشگیری از عفونت، استفاده از داروهای تجویز شده وپرهیز از مواجهه زخم با نور آفتاب اهمیت دارد.
برخی جراحی‌ها احتیاج به تزریق استروئیدهای بعد از عمل و پیگیری‌های منظم دارند پس به یاد داشته باشید که نظم و مراقبت شما اهمیت ویژه‌ای دارد.

تصاویر و ویدئو مرتبط با عمل

برای مشاهده پکیج ها بر روی شهر مورد نظر کلیک کنید.